Ana içeriğe atla

Akro’nun Kozmik Keçisi

Akro köyünün en büyük sırrı, kimsenin ciddiye almadığı o meşhur keçileriydi. Dışarıdan bakınca sıradan görünürlerdi; ama köylü, “Bizim keçi bir kafasını çevirir, dağın taşın neresinde saklıyorlarsa bir bilgelik var o gözlerde,” diye anlatırdı.

Meğerse gerçekten varmış.

Günün birinde, "bu köyde sosyalist gençler var, bize yanlış yapmazlar" diyerekten Rusya’dan iki siyah takım elbiseli adam çıkageldi. Biri diplomat, diğeri Rus uzay ajansından, adını kimse telaffuz edemediği için herkes ona “Uzaycı Viktor” dedi.

Muhtar Nizam'ın yanına geldiler. Diplomat öksürdü: “Biz… ee… keçi arıyoruz.”

Muhtar Nizam kaşlarını kaldırdı. “Bizde çok. Sütlük mü, kavurmalık mı?”

Uzaycı Viktor büyük bir ciddiyetle: “Uzaya dayanacak olan,” dedi.

Köylüler o an anladı ki bunlar şaka kaldırmayan adamlardı.

Rus heyeti, keçileri incelemek için ahırlara girdi. Ama keçiler de köylüler gibi yabancıdan pek hoşlanmazdı. Diplomat elini uzattı, en iri keçi başıyla diplomatın orasına küçük bir uyarı darbesi gönderdi. Diplomat sendelerken Viktor ajandaya “Keçi: güçlü. Belki agresif.” diye not aldı.

“Agresif değil o,” dedi muhtar Nizam. “Sadece… karakterli.”

Nihayet seçilen keçi, köylülerin “Kırpık” dediği o meşhur hayvan oldu. Kırpık’ın gözü biraz yamuktu, huyu dalgalıydı, ama dağa tırmanırken hiç yorulmazdı. Ruslar bu özelliği çok beğendi. Çünkü uzayda yorulmak istemiyorlardı herhalde.

Köyün kadınları Kırpık’ın boynuna nazarlık taktı, çocuklar uğurlama töreni yaptı. Muhtar Nizam da diplomatın kulağına eğildi: “Bu keçi biraz kaçar ama merak etmeyin, geri döner.”

Diplomat, “Uzaya mı döner?” diye sordu.

“Yok efendim, köye döner.”

Kırpık, Rusların minibüsüne bindirildi. Ama daha köyün çıkışına gelmeden, bir tak sesi duyuldu. Kapı açıldı, Kırpık kendini yola attı; ardından köyün içinden bir koşuşturma koptu. Köylüler, diplomat, Viktor… herkes keçinin peşine düştü.

Kırpık önce büyük bir evin avlusuna, sonra çeşmenin önüne, sonra da dere kenarına kaçtı. Diplomatın kravatı bir dal parçasına takıldı, Viktor çamura saplandı, Muhtar Nizam kahkaha atmamak için dudağını ısırdı.

Sonunda Kırpık yoruldu ve kendi kendine ahıra geri döndü. Viktor çamurlu pantolonuyla: “Keçi… çok zeki,” dedi.
Muhtar Nizam: “Yok ya, sadece gideceği yeri biliyor,” diye cevap verdi.


İkinci deneme daha kontrollü yapıldı. Bu sefer köylülerin deneyiminden faydalanıldı: keçinin önüne bir tutam taze ot kondu, kapının önüne iki kişi geçti, arkasına üç kişi dizildi; sanki koskoca bir devlet başkanı uğurlanıyordu.

Kırpık bu sefer kaçmadı. Rus minibüsü homurdanarak yola koyuldu.

Köylüler ardından el salladı: Minibüs Şeyh Tengur dağı boğazını geçene kadar izlediler ve şöyle dediler, “Ha bre Kırpık! Gidersen bari Mars’tan bir avuç toprak getir!”


Aylar sonra haber geldi. Kırpık, gerçekten uzaya çıkmıştı. Fırlatma anında çığlık atmış mıydı, yoksa sadece esnemiş miydi, onu bilemediler. Ama Ruslar posta yoluyla bir fotoğraf yolladı: Kırpık ağırlıksız ortamda havada süzülüyor, kulakları iki yana açılmış, gözlerinde yine o aynı bilgece ifade vardı.

Muhtar Nizam fotoğrafa uzun uzun baktı: “Gördünüz mü,” dedi, “Ben demiştim. Bu keçi başka.”

Köylüler ise fısıltıyla ekledi: “Kırpık şimdi uzayın neresinde bilgelik yayıyordur kim bilir…”

Akro’nun adı bundan sonra hep aynı cümlede geçti:

“Dünyanın ilk kozmik keçisini yetiştiren köy.”

Ve Kırpık, her ne kadar geri dönmese de, köylülerin dilinde hep şöyle anlatıldı:

“Gitti ama gönlü buradaydı.”

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Misafir

Feriha, dağın yamacındaki dar patikadan ilerlerken rüzgârın uğultusuna gece çökmüştü. Ay, bulutların arkasında kaybolmuş; gökyüzü, insanın kendine bile söylemekten çekineceği sorular gibi kararmıştı. Baykuş derin derin ötüyordu ötelerde. Ona “Oraya çıkarsan, geri dönüşün olmayabilir,” demişlerdi. Ama o geri dönmek için gitmiyordu. Zirveye vardığında, taşların arasında tuhaf bir sessizlik çöktü. Rüzgâr bile susmuştu. Sanki dünya nefesini tutmuştu. Tam o anda, karanlığın içinden bir ses yükseldi: “Neyi bilmek istiyorsun?” Feriha irkildi. Ses, ne erkekti ne kadın, ne insan ne de yabancı. Sanki varlığın bizzat dokusundan süzülüp evrenin tümünü dolaşıp geliyordu.  — İçimdeki karanlık, sen misin? Ses karşılık verdi: “Ben sizin karanlığınızın nefesiyim, gölgesiyiim, ışığıyım. Sor.” Feriha, yutkundu. — Hayatın anlamı nedir? Neden doğuyoruz? Neden ölüyoruz? Ya bu çocukların suçu, bütün bu acının, sevincin karşılığı ne? Sessizlik uzun sürdü… O kadar uzun ki, Feriha artık ses gelm...

Karanlıkla El Sıkışmak

Tam pes etmek üzere olduğum bir gecede, kafamın içinde verdiğim savaşı zor da olsa kazandım. O gecenin sabahına ben çıktım ama içimdeki kimseyi sağ bırakmadım.. Satranç, Stefan Zweig Yazı yazmak, bazen içten gelen bir hıçkırıktır; bazen de dünya ile kurduğumuz bağdan doğan bir aydınlanmanın kelimelere dökülmüş halidir. Son dönemde izlediğim filmler, okuduğum kitaplar ve hayatıma giren insanlar bana şunu bir kez daha gösterdi: İnsanın kendisiyle kurduğu ilişki, dış dünya ile kurduğu tüm ilişkilerden daha çetin ve daha çalkantılıdır. ​Çünkü insan sadece gördüğümüz o vitrinden ibaret değildir. Her birimiz, içimizde sakladığımız, bastırdığımız ve hatta kendimizden bile gizlediğimiz bir karanlığı taşırız. Bu yüzden gerçek bir dönüşüm, yüzeydeki geçici iyileşmelerle değil, ancak içsel bir yıkımla başlar. Tıpkı bir tohumun filizlenmesi için kabuğunu çatlatması gibi; eski benlik parçalanmadan yeni bir benlik doğamaz. ​Modern insanın en büyük yanılgılarından biri, karanlık duyguları...

Babamın İzi

O akşam gökyüzü erkenden karardı. Yağmur önce ince ince döküldü, sonra birden gök yarılmış gibi boşaldı. “Yola çıkmazsak sabaha kadar buralarda kalırız,” dedi babam. Lice’den Akro’ya gidecektik. Her zamanki gibi önde o vardı; sessiz, iri adımlarla, rüzgârı yaran bir gölge gibi yürüyordu. Ben de onun bastığı yerlere basmaya çalışıyor, izlerini takip ettikçe kendimi daha güvende hissediyordum. Yağmur çoğaldıkça yol kararırken, her çakan yıldırımdan sonra babamın gölgesi de onunla birlikte yürüyormuş gibi görünürdü. Çamur ayağımı çekmesin diye eski potinlerimden birini giymiştim; yine de her adımda içi suyla doluyordu. Yıldırım çaktığında çarşının taş sokakları bir an aydınlanıyor, ardından yeniden zifiri karanlığa gömülüyordu. O kısa aydınlıkta, yol kenarındaki meşe ve kavakların yağmurla devrilir gibi sallanışını hiç unutmam. Babam o gece neredeyse hiç konuşmadı. Ara ara başını kaldırıp göğe baktığında, yüzünü görürdüm: ıslak bıyıkları ve mavi gözleri karanlığın içinde parlı...