Ana içeriğe atla

Babamın İzi

O akşam gökyüzü erkenden karardı. Yağmur önce ince ince döküldü, sonra birden gök yarılmış gibi boşaldı.
“Yola çıkmazsak sabaha kadar buralarda kalırız,” dedi babam. Lice’den Akro’ya gidecektik. Her zamanki gibi önde o vardı; sessiz, iri adımlarla, rüzgârı yaran bir gölge gibi yürüyordu. Ben de onun bastığı yerlere basmaya çalışıyor, izlerini takip ettikçe kendimi daha güvende hissediyordum.

Yağmur çoğaldıkça yol kararırken, her çakan yıldırımdan sonra babamın gölgesi de onunla birlikte yürüyormuş gibi görünürdü. Çamur ayağımı çekmesin diye eski potinlerimden birini giymiştim; yine de her adımda içi suyla doluyordu. Yıldırım çaktığında çarşının taş sokakları bir an aydınlanıyor, ardından yeniden zifiri karanlığa gömülüyordu. O kısa aydınlıkta, yol kenarındaki meşe ve kavakların yağmurla devrilir gibi sallanışını hiç unutmam.

Babam o gece neredeyse hiç konuşmadı. Ara ara başını kaldırıp göğe baktığında, yüzünü görürdüm: ıslak bıyıkları ve mavi gözleri karanlığın içinde parlıyordu. Sanki dağların arkasında biriyle konuşur gibiydi. Şehirdeyken hep yorgun olurdu; kalabalığın içinde sessiz, elleri belinde, zamanı omuzlarından silkmeye çalışır gibi. Ama yaylaya giderken değişirdi. Omuzları genişler, yüzüne başka bir renk gelirdi. O hâlini severdim en çok. Şehirdeki babam bir yabancıydı; dağlara çıkan babam ise benim kahramanımdı.

Yağmur daha da azmadan, “Camiye sığınalım,” dedi. Çarşının sonunda, Ziraat Bankası’nın yanında küçük taş bir camiydi. Kapı gıcırdayarak açıldı; içeriden toprak ve rutubet kokusu yükseldi. Babam paltosunu yere serdi. “Üşüme,” dedi kısık bir sesle. Sobada kül dışında bir şey kalmamıştı, imam da yoktu. Sanki bizi Allah karşılıyordu. Babamın dediği gibi; camiler O’nun eviydi, o yüzden kapısı hep açıktı.

Başımı babamın dizine koydum. O dua etmeye başladı; kelimelerini tam seçemesem de sesi yağmurla birleşince içim ısındı. Gözlerim kapanırken elinin sıcaklığı üzerimdeydi. Rüzgâr çatıyı sarsıyor, yağmur camlara vuruyordu; ama hiç korkmadım. Babam yanımdaydı. Onun üstünde de Allah vardı.

Sabah uyandığımda yağmur dinmişti. Dağların etrafını sis sarmış, çürümüş ot kokusu toprağa karışmıştı. Babam paltosunu toplarken “Yola devam,” dedi. Patika hâlâ ıslaktı. Yaylaya vardığımızda güneş yeni doğuyor, otlar ışıl ışıl parlıyordu; uzaktan ineklerin çan sesleri geliyordu. Babam elini gözüne siper edip dağlara baktı. O an yüzünde hem şehrin yorgunluğunu hem de dağların huzurunu gördüm. Ve anladım: Babam iki yerde yaşıyordu ama kalbi hep yağmurun yağdığı yerdeydi.

Yıllar boyunca her bahar yaylaya gitti. Alzheimer’lı zamanlarında bile bir güç onu kaldırır, elbiselerini giydirir, kapıya kadar yürütürdü. Bazen merdivenden, bazen minibüsün kapısından çevirirdik ama o dağları unutmazdı. Toprağı, ağaçları, sessizliği hatırlardı hep.

Şimdi, yattığı yerdeki ağaçların üzerine usul usul bir yağmur yağıyor. Sanki ona yine yol gösteriyor.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Misafir

Feriha, dağın yamacındaki dar patikadan ilerlerken rüzgârın uğultusuna gece çökmüştü. Ay, bulutların arkasında kaybolmuş; gökyüzü, insanın kendine bile söylemekten çekineceği sorular gibi kararmıştı. Baykuş derin derin ötüyordu ötelerde. Ona “Oraya çıkarsan, geri dönüşün olmayabilir,” demişlerdi. Ama o geri dönmek için gitmiyordu. Zirveye vardığında, taşların arasında tuhaf bir sessizlik çöktü. Rüzgâr bile susmuştu. Sanki dünya nefesini tutmuştu. Tam o anda, karanlığın içinden bir ses yükseldi: “Neyi bilmek istiyorsun?” Feriha irkildi. Ses, ne erkekti ne kadın, ne insan ne de yabancı. Sanki varlığın bizzat dokusundan süzülüp evrenin tümünü dolaşıp geliyordu.  — İçimdeki karanlık, sen misin? Ses karşılık verdi: “Ben sizin karanlığınızın nefesiyim, gölgesiyiim, ışığıyım. Sor.” Feriha, yutkundu. — Hayatın anlamı nedir? Neden doğuyoruz? Neden ölüyoruz? Ya bu çocukların suçu, bütün bu acının, sevincin karşılığı ne? Sessizlik uzun sürdü… O kadar uzun ki, Feriha artık ses gelm...

Karanlıkla El Sıkışmak

Tam pes etmek üzere olduğum bir gecede, kafamın içinde verdiğim savaşı zor da olsa kazandım. O gecenin sabahına ben çıktım ama içimdeki kimseyi sağ bırakmadım.. Satranç, Stefan Zweig Yazı yazmak, bazen içten gelen bir hıçkırıktır; bazen de dünya ile kurduğumuz bağdan doğan bir aydınlanmanın kelimelere dökülmüş halidir. Son dönemde izlediğim filmler, okuduğum kitaplar ve hayatıma giren insanlar bana şunu bir kez daha gösterdi: İnsanın kendisiyle kurduğu ilişki, dış dünya ile kurduğu tüm ilişkilerden daha çetin ve daha çalkantılıdır. ​Çünkü insan sadece gördüğümüz o vitrinden ibaret değildir. Her birimiz, içimizde sakladığımız, bastırdığımız ve hatta kendimizden bile gizlediğimiz bir karanlığı taşırız. Bu yüzden gerçek bir dönüşüm, yüzeydeki geçici iyileşmelerle değil, ancak içsel bir yıkımla başlar. Tıpkı bir tohumun filizlenmesi için kabuğunu çatlatması gibi; eski benlik parçalanmadan yeni bir benlik doğamaz. ​Modern insanın en büyük yanılgılarından biri, karanlık duyguları...